Driving home for Christmas

  • Geplaatst op
  • Door Nicole
  • 0
Driving home for Christmas

Uitgelaten zing ik mee met de kerstnummers op de autoradio. Over een kleine 10 kilometer thuis! Dan zie ik plotseling dat de auto’s voor mij vaart minderen. Nee hè, toch geen file? Als het hier al vast staat, is dat een slecht teken. Eerst rij ik nog stapvoets, dan sta ik stil. Mijn vrolijke stemming slaat in één keer om. Niet omdat ik nu later thuiskom. Maar omdat ik moet plassen. Ik had gedacht dat ik het tot aan huis wel zou redden. Nu breekt het zweet me uit.

 

Ooit was een situatie als deze geen enkel probleem. Ik kon mijn plas lang ophouden. Maar sinds onze zoon zich op nogal brute wijze een weg uit mijn lichaam baande, is dat compleet veranderd. Dat herstelde gelukkig wel. Maar daarna verloor ik telkens urine. Ik stond perplex. Ik was nog geen dertig, dit was toch iets voor oude vrouwen! Maar wanneer ik nieste, moest ik al een schoon slipje aantrekken en als ik moest, dan moest ik. Weg controle. Zo bizar! Met aarzeling sneed ik het aan op het consultatiebureau. Daar hoorde ik dat dit doodnormaal was. Opnieuw was ik perplex: waarom wist ik dat niet? Waarom staat dit niet in babyboeken, wordt dit niet meteen aangesneden door je kraamhulp? Mijn bekkenbodemspieren hadden kennelijk hun vorm verloren. Gelukkig bleek er veel aan te doen.

 

Op internet vond ik veel informatie en de oefeningen die ik leerde van een bekkenbodemspecialist hielpen wel. Maar helaas, zoals vroeger is het niet meer. Als ik moet, dan moet ik, dan is er geen houden meer aan. Ook bij hard lachen, hoesten, kuchen kan het misgaan. Eerst schaamde ik mij nog, tot ik er met vriendinnen over praatte. Ik bleek absoluut niet uniek. Dat bleef me verbazen. Waarom heeft niemand het er ooit over? Waarom is zo’n bekend probleem zo’n taboe? Ik praat er tegenwoordig wél over, met gemak zelfs. Gelukkig zijn er heel mooie slipjes met een verdikt kruisje van bamboe, dat drupjes absorbeert. Ik draag ze nu dagelijks.

 

Maar hier in de file zal mijn speciale slipje me niet redden. We staan tien minuten stil, een kwartier. Mijn aandrang wordt steeds groter! Daarom haal ik diep adem en besluit ik lak te hebben aan alles en iedereen. Ik open de autodeur, doe ook het achterportier open en hurk ertussen. Door mijn lange rok ziet niemand iets; behalve dan het stroompje dat zich onder mij vormt. Vrachtwagenchauffeurs toeteren en zwaaien. Vroeger zou ik me schamen. Nu zwaai ik vrolijk terug. Opgelucht stap ik de auto weer in.

Nicole (39)

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden